Αντίο Ορνέτ Κόουλμαν (video)

By 14 Ιουνίου 2015 Πολιτισμός No Comments
Ορνέτ_Κόουλμαν_130615

Στο Τζαζ Ροκ στην Ακαδημίας. Κρατάω τη λίστα των δίσκων σαν ιερό δισκοπότηρο. Έχω κανει την αρχική δισκοθήκη της τζαζ, αλλά μου λείπουν πολλά. Έχω περισσότερη μαύρη μουσική, funk και soul, πολλά (συγκριτικά) blues και φυσικά rock, τελειώνουν τα 80s όπου να’ ναι, δε προβλέπει κανείς οτί το rock οπως το ξερουμε σιγά σιγά θα ξεφτίσει και του δίνουμε να καταλάβει. Καλά κάνουμε. Αλλά σήμερα ειναι η μέρα της τζαζ. Το πρωί κουβάλημα σε ψυγεία στην αποθήκη του Κούβακα Ηλεκτρικά στη Νίκαια για να εχουμε να χαλάμε, το απόγευμα για δίσκους, βιβλία, αλητείες, το βράδυ για μεθύσια κι έρωτες. Ειναι καλοκαίρι, είμαι 16.

516itKL5IwLΠάνω πάνω στη λίστα, γράφει Ornette Coleman, A shape of jazz to come. Δε ξέρω ότι θα το πάρω και θα προσπαθώ μεχρι σήμερα να το καταλάβω, ότι θα με γοητεύσει σαν femme fatale που πέφτει πάνω σε υποψήφιο παπά, μακριά κι αγαπημένοι, νηστεία και προσευχή και πάλι να μου έρχεται στο μυαλό. Πιο κάτω έχει και το επόμενο άλμπουμ, το περιβόητο και περίφημο Free Jazz, με τα δυο κουαρτέτα να παίζουν το καθένα σε άλλο στερεοφωνικό κανάλι. Δεν θα το πάρω εκείνη τη μέρα. Θα το αγοράσω όμως χρόνια μετά, στο Λονδίνο, θα το ακούσω λίγο, δε θα με κερδίσει, θα το σέβομαι, δε θα το ερωτευτώ, θα είναι μια σεβάσμια φιγούρα, μια όμορφη σέξι καθηγήτρια, με νύξεις αλλά χωρίς σύνδεση στα όνειρα, θα περάσει ήσυχα στην ιστορία.

MI0001710553Εκεί όμως θα μου πουν για το «καινούργιο» του Coleman. Το Virgin Beauty. Μετράω τα τάλιρα στην τσέπη, έχω ήδη ξεχωρίσει άλλα τρία άλμπουμ από τη λίστα, όλα κλασικά, δεν γίνεται να τα αφήσω. Μου βγαίνουν στο παρά λίγο, δε γουστάρω τις εκπτώσεις, ετοιμάζομαι να το αφήσω, αλλά εκεί κοντά σε μια άκρη της μοκέτας, το θυμάμαι σαν σήμερα, ενα πεσμένο πεντακοσάρικο θα σώσει την κατάσταση. Θα φωνάξω, αλλά κανένας δε θα το αναζητήσει. Θα το γυροφέρνω για λίγο στα χέρια μου. Θα το πάρω και θα πάω προς το ταμείο. Για να με πείσει —τον πεισμένο— ο πωλητής θα μου πει οτί σε κάποια κομμάτια παιζει κιθάρα ο Garcia των Grateful Dead. Ντρέπομαι να του πω οτί δεν έχω ακούσει Grateful Dead και κάνω κατι μούτες θαυμασμού: σωωωώπα, αληηηήθεια; Θα το ακούσω και θα το ξανακούσω και θα το ξανακούσω. Θα ψάξω τις κριτικές, τότε την προ Ίντερνετ εποχή δεν ηταν εύκολη δουλειά το ψάξιμο, και θα βρω μετά από καιρό ότι το έχουν βάλει στις ενδιαφέρουσες μετριότητες ή έστω στα αξιοπρόσεκτα αλλά με περισσότερη προσοχή από συνηθως και λιγότερη αξία από την συνήθη. Δε με νοιάζει. Θα το ακούσω και θα το ξανακούσω.

Μετά θα αλλάξω και θα ξαναλλάξω σπίτι και ζωή και γειτονιά και τελικά θα ξαναγυρίσω εκεί που ξεκίνησα, όπως συνηθίζεται στους αυτοσχεδιασμούς. Στο (μικρό όσο δε φαντάζεσαι) σπίτι πια χωράνε δυο παιδιά αλλά δε χωράνε οι δίσκοι, εξάλλου δεν έχω πικάπ που δουλεύει, δε το φτιάχνω γιατί με βολεύει πια το Spotify, σώζω και περισσότερο χρήμα έτσι, είμαι των κολλημάτων, τέτοια κατάντια. Θα μαζευτούν όλοι οι δίσκοι σε αποθήκες και πατάρια. Χτες που μου έστειλε ο Γ.Τ. (όχι, περιέργως, δεν εννοώ τον Γιώργο Τσακνιά) ότι έφυγε ο Ornette, το πρώτο που θα σκεφτώ είναι να πάω στην αποθήκη και να βρώ το Virgin Beauty, με το αφρικανικό εξώφυλλο που στοιχίζει ένα πεσμένο πεντακοσάρικο από ξένη τσέπη, και να κλείσω τα μάτια, να κάνω σαν να το ακούω.

Γεια σου φίλε. Χαιρετίσματα στον Jerry και καλό τζαμάρισμα.

* * *

Πηγή: dimartblog.com

Συγγραφή: Γρηγόρης Καραγρηγορίου

Σύνδεσμος: http://dimartblog.com/2015/06/12/rip-ornette-coleman-1/

«Έφυγε» ο θρύλος του σαξοφώνου Ορνέτ Κόουλμαν

Την τελευταία του πνοή άφησε σε ηλικία 85 ετών ο Ορνέτ Κόουλμαν, ο αυτοδίδακτος θρύλος του σαξόφωνου. Κατάφερε να διχάσει βαθιά τον κόσμο της μουσικής τζαζ με την αντισυμβατική του «ελεύθερη τζαζ» προτού αναγνωριστεί ως μια πρωτοποριακή ιδιοφυΐα
Το απόφθεγμα που χρησιμοποιούσε ο Κόουλμαν για τη μουσική του, όπως ο ίδιος το επαναλάμβανε πριν από σχεδόν κάθε του εμφάνιση, ήταν «θα ήθελα να βγω απόψε έξω στο διάστημα».

 

Οι οπαδοί του τον θεωρούσαν τον σπουδαιότερο πρωτοπόρο της μουσικής τζαζ μετά τον Λούις Άρμστρονγκ και τον Τσάρλι Πάρκερ, οι επικριτές του ωστόσο χαρακτήριζαν τη μουσική του ακατέργαστη και αυτοαναφορική, αν και αργότερα πολλοί εξ αυτών άλλαξαν γνώμη.

 

«Είχα ακούσει τον Κόουλμαν υπό την επήρεια, τον είχα ακούσει ενώ ήμουν απόλυτα νηφάλιος» είχε πει ο τρομπετίστας Ρόι Έλντριτζ. «Είχα παίξει και μαζί του».

 

Η τεχνική του Κόουλμαν -χωρίς παραδοσιακή αρμονική δομή- βρήκε απήχηση με την πάροδο των χρόνων και το 2007 ο Ορνέτ Κόουλμαν τιμήθηκε με το βραβείο Γκράμι για το συνολικό του έργο.

 

Ο ίδιος κέρδισε το βραβείο Πούλιτζερ για τη Μουσική, όπως επίσης έλαβε μία υποψηφιότητα για Grammy για το άλμπουμ του το 2007 «Sound Grammar», ενώ το 2014 κυκλοφόρησε το άλμπουμ «New Vocabulary».

 

Συνεργαζόταν συχνά με τον τρομπετίστα Ντον Τσέρι και ηχογράφησε πάνω από 40 άλμπουμ.

 

«Δε με ενδιέφερε τόσο να πληρώνομαι. Ήθελα να με ακούν» είχε πει ο Κόουλμαν σε μία συνέντευξη που είχε παραχωρήσει στο περιοδικό Esquire το 2009. «Για αυτό ακριβώς είμαι απένταρος».

 

Ο θρυλικός σαξοφωνίστας γεννήθηκε σε μία φτωχή συνοικία Αφροαμερικανών στο Φορτ Γουόρθ στο Τέξας. Ο ίδιος ο καλλιτέχνης έλεγε χαρακτηριστικά ότι μεγάλωσε τόσο φτωχός (poor) που δεν άντεχε καν να προφέρει όλη τη λέξη «φτωχός» (και έλεγε χαρακτηριστικά “so po”).

 

Σε ηλικία 14 ετών αγόρασε ένα φθηνό σαξόφωνο και άρχισε να μιμείται τις μελωδίες που άκουγε στο ραδιόφωνο. Σε ηλικία 19 ετών έφυγε για τον Νότο.
Ο Κόουλμαν μελέτησε διάφορα μουσικά είδη και το 1972 κυκλοφόρησε το «Skies of America». Άλλο ένα άλμπουμ, που κυκλοφόρησε το 1977 με τίτλο «Dancing in Your Head» το ηχογράφησε στο Μαρόκο μαζί με παραδοσιακούς μουσικούς, μέλη φυλών.
Πηγή: ΤΡΡ

Leave a Reply


1 + = τρία