Η ακροδεξιά προς μία ευρωπαϊκή Διεθνή;

By 12 Μαρτίου 2015 Άρθρα, Διεθνή No Comments
italy

Μια λεπτή, μαύρη γραμμή ενώνει, νοητά, τα «αντισυστημικά» κινήματα της ευρωπαϊκής ακροδεξιάς. Από το UKIP στην Αγγλία, στο Pegida στη Γερμανία και από το Εθνικό Μέτωπο στη Γαλλία ως τη Χρυσή Αυγή, στα καθ’ ημάς. Πέρα από εθνικές ιδιαιτερότητες και επιμέρους διαφοροποιήσεις, πάνω από ιστορικούς διχασμούς και συγκυριακές, «ενδοοικογενειακές» μικροσυγκρούσεις, η ακροδεξιά τείνει να δημιουργήσει μια ευρωπαϊκή Διεθνή. Εκκινώντας από την Ιταλία.

Αντικαθιστώντας έναν ρατσισμό με έναν άλλο

Ας παρατηρήσουμε την κατασκευή αυτής της γραμμής από μια ιδιότυπη οπτική γωνία, αυτή της Ιταλίας. Στις 28 του προηγούμενου μήνα, στην Piazza del Popolo της Ρώμης, περίπου 25.000 άτομα συγκεντρώθηκαν, από όλη τη χώρα, για να ακούσουν τον κεντρικό ομιλητή, τον νεαρό γραμματέα της Λίγκας του Βορρά, Ματέο Σαλβίνι. Σαν να έχουν περάσει αιώνες από την εποχή που ο (τότε γραμματέας του Δημοκρατικού Κόμματος της Αριστεράς) Μάσσιμο ντ’ Αλέμα θεωρούσε το συγκεκριμένο κόμμα, το οποίο αποσκοπούσε στην απόσχιση του (πλούσιου) ιταλικού Βορρά, ως «ένα παραπλανημένο πλευρό της αριστεράς»: στα δεξιά της εξέδρας βρίσκονται οι φασίστες της Casa Pound, καλογυμνασμένοι, ζυγισμένοι, σε στάση προσοχής, πολλοί ντυμένοι με στολές παραλλαγής. Δίπλα τους, ανεμίζουν οι σημαίες του κινήματος «Εθνική Κυριαρχία-Πρώτα οι Ιταλοί», μια οργάνωση που έχει δημιουργήσει η Casa Pound για να «υποδεχθεί» νέα μέλη, σε μια προσπάθεια να γεφυρωθεί το χάσμα μεταξύ των παλιών φιλοαυτονομιστών του Βορρά, του διάχυτου αντιευρωπαϊσμού και του σκληρού νεοφασιστικού πυρήνα των μελών της. Συμβολικά, από την άλλη πλευρά της εξέδρας βρίσκονται οι οπαδοί του κόμματος «Εμείς με τον Σαλβίνι», που δημιούργησε η Λίγκα, στην προσπάθειά της να επεκταθεί στο νότο.
Η ιδιοτυπία της ιταλικής περίπτωσης είναι ακριβώς αυτή: ένα αυτονομιστικό κίνημα του Βορρά συνασπίζεται με μια νεοφασιστική οργάνωση ενώ, ταυτόχρονα, και οι δύο προσπαθούν να στρατολογήσουν άτομα από γεωγραφικούς και πολιτικούς χώρους, οι οποίοι φαντάζουν πολύ απόμακροι έως εχθρικοί. Ο βιολογικός ρατσισμός της Λίγκας, στραμμένος καθώς ήταν, μέχρι πρόσφατα, δομικά ενάντια στους ιταλούς του Νότου, δεν θα μπορούσε παρά να βρει αντίσταση και αντιπαλότητα νοτίως της Τοσκάνης. Αλλά, κι από την άλλη πλευρά, ο φασισμός της Casa Pound, ως απευθείας απόγονος του ιστορικού φασισμού, και άρα θεμελιωμένος ιστορικά σε έναν εθνικιστικό λόγο, δεν θα μπορούσε, υπό κανονικές συνθήκες, να επικοινωνήσει με ένα αποσχιστικό κόμμα. Και όμως συμβαίνει. Δημιουργώντας κοινούς εχθρούς, και «μιλώντας για άλλα». Αντικαθιστώντας έναν ρατσισμό με έναν άλλο, κι έναν εσωτερικό εχθρό με έναν εξωτερικό.

Κατασκευάζοντας δύο κοινούς εχθρούς

Ο «προαιώνιος» εχθρός της Λίγκας υπήρξε το κεντρικό κράτος, η «κλέφτρα Ρώμη», η οποία φορολογούσε τον πλούσιο βορρά για να αναδιανείμει πόρους στους «τεμπέληδες του νότου», ενώ ταυτόχρονα πλούτιζε η ίδια, μέσω της διαφθοράς. Ο σημερινός εχθρός είναι οι Βρυξέλλες και το Βερολίνο: οι Βρυξέλλες που κλέβουν τους πόρους και το «αυτοκρατορικό» Βερολίνο, το οποίο έχει αφαιρέσει την εθνική κυριαρχία της Ιταλίας και κυβερνά όλη την Ευρώπη. Η δεύτερη ενοποιητική κίνηση είναι η εφεύρεση ενός «νότου», τον οποίο μπορούν να νιώσουν ως εχθρό και οι νότιοι ιταλοί: ο φαντασιακός λαός των αφρικανών και των ασιατών, ο οποίος κάνει «απόβαση» στις ιταλικές ακτές.
Αφήνοντας κατά μέρους τις διαφορές τους, οι (πρώην) αυτονομιστές του Βορρά και οι φασίστες ενώνουν τις δυνάμεις τους κατασκευάζοντας δυο κοινούς εχθρούς. Έναν που βρίσκεται «ψηλά», την Ευρώπη, το χρηματοπιστωτικό σύστημα, την πλουτοκρατική συνωμοσία εναντίον «του κόσμου που δουλεύει», κι έναν που βρίσκεται «χαμηλά», τους τσιγγάνους (που «δεν μπορούν να δεχτούν τις παραδόσεις μας»), τους μετανάστες, που «δεν χωράνε εδώ», που «μας παίρνουν τις δουλειές», που όταν εισχωρήσουν στην Ιταλία «τους ταΐζουμε με 40 ευρώ το κεφάλι». Στη σημερινή συγκυρία υπάρχει κι ένας «ενδιάμεσος» εχθρός, ο πρωθυπουργός Ρέντζι, ο οποίος είναι ένας «ηλίθιος υπηρέτης» του πρώτου, της Ευρώπης, ενώ «ανοίγει την πόρτα» στον δεύτερο, τους μετανάστες.

Τρεις διαπιστώσεις

Δεν γνωρίζουμε αν -στην περίπτωση της Ιταλίας- ο συνασπισμός αυτονομιστών και φασιστών θα μακροημερεύσει. Η συγκέντρωση της 28ης Φεβρουαρίου υπήρξε κατώτερη των προσδοκιών των οργανωτών της. Αντίθετα, η αντι-συγκέντρωση των κινημάτων της αριστεράς, που έγινε την ίδια ώρα, λίγους δρόμους παρακάτω, είχε περισσότερο κόσμο. Θα πρέπει, όμως, να κάνουμε τρεις διαπιστώσεις:
Πρώτον, η ακροδεξιά συνασπίζεται σε πανευρωπαϊκό επίπεδο: στην πλατεία της Ρώμης βρίσκονταν διεθνείς αντιπροσωπείες (Bloc identitaire από την Γαλλία, Pegida από την Γερμανία, Χρυσή Αυγή). Άφθονες ήταν οι σημαίες της αυτοκρατορικής Ρωσίας, ενώ η Λεπέν παρενέβη, μέσω μαγνητοσκοπημένου βίντεο, αποκαλώντας τους εξαθλιωμένους μετανάστες «δούρειο ίππο του ISIS».
Δεύτερον, η ιταλική (και η ευρωπαϊκή) ακροδεξιά έχει ένα πολύ συγκεκριμένο όραμα για την Ευρώπη και την Ευρωπαϊκή Ένωση: αυτό του κλεισίματος των συνόρων, της διάλυσης της ΕΕ, της επιστροφής στα εθνικά κράτη, στην εθνική κυριαρχία και στα εθνικά νομίσματα.
Τρίτον, το συγκεκριμένο και, παρά τις επιμέρους διαφοροποιήσεις, κοινό της σχέδιο μπορεί να γίνει κατανοητό από τον οποιονδήποτε. Εκμεταλλευόμενη έναν διάχυτο αντιευρωπαϊσμό, μια επελαύνουσα δυσφορία απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το ευρώ, εντείνοντας ένα προϋπάρχον κλίμα δυσφορίας απέναντι στους μετανάστες, η ακροδεξιά αυξάνει την πολιτική, κοινωνική και ιδεολογική της επιρροή και, μάλιστα, προβάλλοντας το όραμά της ως ριζοσπαστικό και ταυτόχρονα πραγματοποιήσιμο.
Αυτό το τελευταίο σημείο, ίσως, είναι και το στοίχημα για την πολυδιασπασμένη πολιτικά και γεωγραφικά σημερινή ευρωπαϊκή αριστερά: η προβολή μιας πειστικής, απτής εναλλακτικής για την Ευρώπη, που να κινείται πέρα από μια παλινδρόμηση μεταξύ μιας εθνικής περιχαράκωσης κι ενός «άλματος στο κενό». Από την επιτυχία ή την αποτυχία αυτής της προσπάθειας θα κριθεί, τελικά, και η πολιτική και κοινωνική πορεία της Μαύρης Διεθνούς.
——————————————————————————————————————————————————————————————–

Συγγραφή: Πέτρος Ιωσήφ Σταγγανέλης

Πηγή: Εποχή

Σύνδεσμος: http://www.epohi.gr/portal/diethni/18877-i-akrodeksia-pros-mia-evropaiki-diethni

Leave a Reply


+ επτά = 9