Ψευδαίσθηση (;) και η πολιτική διαπραγμάτευση μεταξύ ισοτίμων

By 25 Μαρτίου 2015 Άρθρα, Ελλάδα No Comments
Μέρκελ_Τσίπρας_τσολιάς_σκίτσο_240315

Τελικά ο Α. Τσίπρας αναγνώρισε στην πράξη το οφθαλμοφανές, ότι στην ΕΕ δεν υπάρχει σχέση μεταξύ ίσων εταίρων, μερικοί είναι πιο ίσοι από άλλους και έσπευσε σε Βρυξέλλες και Βερολίνο για να τους συναντήσει. Αφού πρώτα έστειλε επιστολή με την οποία παρακαλούσε να επέμβουν ώστε να λυθεί το κατεπείγον πρόβλημα της ρευστότητας που έχει φτάσει σε ακραία κατάσταση τόσο το Δημόσιο όσο και την οικονομία στο σύνολό της. Αγκαλιές, χαμόγελα και κόκκινα χαλιά αφθονούσαν. Αλλά επί του πρακτέου άπαντες τον παρέπεμψαν στο Eurogroup και απαίτησαν : δώστε μας μεταρρυθμίσεις και αφού τις εγκρίνουμε και τις αξιολογήσουμε, θα πάρετε χρήματα. Η αλήθεια είναι ότι έκαναν και κάποιες παραχωρήσεις: οι μεταρρυθμίσεις θα είναι “ελληνικής ιδιοκτησίας”, αλλά ευρωζωνικής κοπής, έγκρισης και αξιολόγησης. Η τακτική της πολιτικής διαπραγμάτευσης αποδείχθηκε μια ψευδαίσθηση, στην καλύτερη περίπτωση.

Την ύπαρξη της επιστολής ο ελληνικός λαός την έμαθε από την εφημερίδα “Financial Times”. Κανένας αρμόδιος δεν μπήκε στον κόπο να τον ενημερώσει για το τι πράττει η κυβέρνησή του. Όπως και πλήθος άλλων πραγμάτων, δεσμεύσεων ή και συμφωνιών που γίνονται γνωστά από “διαρροές”, από αλληλοαναιρούμενες τοποθετήσεις κυβερνητικών στελεχών σε ραδιοτηλεοπτικές εκπομπές και κυρίως από ξένους δημοσιογράφους που είναι εξ απορρήτων των Βρυξελλών. Πρόκειται για μια εξ αντικειμένου περιφρόνηση της δημοκρατικής ενημέρωσης, και άσκηση “μυστικής διπλωματίας” που αφήνει χώρο για τη χειραγώγηση της πολιτικής ζωής στη χώρα μας από ξένα και εγχώρια οικονομικά και πολιτικά κέντρα.

Δεν είναι δύσκολο να καταγράψει κανείς, σύμφωνα με τα επίσημα ανακοινωθέντα, τι ακριβώς αποκόμισε ο κ. Τσίπρας από αυτές τις υψηλού επιπέδου συναντήσεις που είχε στις Βρυξέλλες με την ομάδα των 8 και στο Βερολίνο με την κ. Μέρκελ.

Κατ΄ αρχάς δεν φαίνεται καμιά μετατόπιση ως προς την παροχή ρευστότητας, που ήταν το κυρίως ζητούμενο εκ μέρους του Έλληνα πρωθυπουργού. Προκειμένου να αυξηθεί η ρευστότητα οι δανειστές θέτουν ως όρο την υποβολή διαρθρωτικών αλλαγών και δημοσιονομικών μέτρων. Επιβεβαιώθηκε συνεπώς και σε πολιτικό επίπεδο η τακτική της τρόικας, ενώ η “ελληνική ιδιοκτησία των μεταρρυθμίσεων” δεν σημαίνει τίποτε περισσότερο από τη λήψη είτε ισοδύναμων μέτρων είτε μέτρων χωρίς κανένα δημοσιονομικό κόστος. Τίποτε δηλαδή διαφορετικό απ΄ αυτό που απαιτούσε η τρόικα. Η ελληνική κυβέρνηση παίρνει την ικανοποίηση να συντάξει τα μέτρα, αλλά ως προς την οικονομική κυριαρχία της χώρας δεν αλλάζει η ουσία: απλώς δεν υφίσταται.

Συνεπώς την πορεία της οικονομίας την καθορίζουν από τις Βρυξέλλες. Κομβική ως προς αυτό είναι η συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου και η επιβεβαίωση της προσήλωσης σ΄ αυτήν στη συνάντηση των 8. Μια κυβέρνηση που εμφανίζεται αντιμνημονιακή συναινεί να εφαρμόσει εργαλεία της μνημονιακής πολιτικής [ιδιωτικοποιήσεις, πλεονάσματα, εισπρακτικά μέτρα, πλήρη εξυπηρέτηση του μη βιώσιμου  χρέους κοκ] υπό την απειλή της ολικής διακοπής της ρευστότητας. Αυτό που βλέπουμε είναι σε long play το σενάριο της Κύπρου. Με βασικό μοχλό και πάλι την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και τη χρηματοδοτική εξάρτηση απ΄ αυτήν από εβδομάδα σε εβδομάδα. Μια καταδίκη για τη χώρα μας.  Ενώ η διαβεβαίωση της κυβέρνησης προς τους δανειστές ότι θα τηρήσει στο ακέραιο όλες τις δεσμεύσεις οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε μια τρίτη δανειακή σύμβαση με τους αντίστοιχους όρους (μνημόνιο).

Ακόμη και αυτό που οι σχολιαστές ονομάζουν “γεωπολιτικό χαρτί” και συμβολίζεται με την επίσκεψη του Α. Τσίπρα στη Μόσχα στις 8 Απριλίου είναι μάλλον ανίσχυρο, εφόσον μία από τις αμοιβαίες διαβεβαιώσεις που δόθηκαν στο Βερολίνο είναι ότι τα δύο κράτη πρέπει να ανήκουν στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ και να αντιμετωπίσουν μαζί τα γεωπολιτικά ζητήματα.

Θα περίμενε κανείς από μια κυβέρνηση που έκανε εκστρατεία κατά της λιτότητας και γι΄ αυτό εξελέγη να αντιμετωπίσει αποφασιστικά τον χρηματοδοτικό εκβιασμό. Θα περίμενε από τον κ. Τσίπρα να γυρίσει στη χώρα του και αντί να λέει περίπου “το νερό μπήκε στο αυλάκι” να πει την αλήθεια, ότι η Ευρωζώνη απαιτεί από την νέα ελληνική κυβέρνηση να ακολουθήσει περίπου την ίδια πολιτική με τους Σαμαρά-Βενιζέλο, γιατί αυτές είναι οι προδιαγραφές της,  και ότι δεν ιδρώνει το αφτί της με την επίκληση της δημοκρατίας (εάν επρόκειτο να τηρούν τους κανόνες της δημοκρατίας και της λαϊκής κυριαρχίας δεν θα κατασκεύαζαν αυτό το αυταρχικό οικοδόμημα). Να παραδεχθεί ότι έκανε λάθος όταν υποστήριζε ότι στο πλαίσιο της Ευρωζώνης μπορεί να αντιστραφεί εκ βάθρων η λιτότητα. Να κινητοποιήσει το λαό και να καταρτίσει ένα σχέδιο εξόδου της χώρας απ΄ αυτή την πνιγηρή κατάσταση με τη συμμετοχή του. Ματαίως…

Οι ευρύτερες επιπτώσεις

Ο Σύριζα και προσωπικά ο Α. Τσίπρας εδώ και δύο-τρία χρόνια πολιτεύονται με άξονα την αλλαγή της Ευρωπαϊκής Ένωσης εκ των ένδον και τη στροφή της στην αντίθετη κατεύθυνση απ΄ αυτή της λιτότητας, της συντριβής των εργασιακών δικαιωμάτων, του κοινωνικού κράτους κοκ. με παράδειγμα την Ελλάδα υπό τη διακυβέρνησή του και εργαλεία τη διαπραγμάτευση, τη συνεννόηση με τους εταίρους και την άρνηση μονομερών ενεργειών . Οι δύο μήνες διαπραγματεύσεων άρκεσαν για να καταρριφθεί αυτή η θέση, να επιβεβαιωθεί ότι στο πλαίσιο της Ευρωζώνης ελάχιστα έως μηδενικά περιθώρια άσκησης άλλης πολιτικής είναι επιτρεπτά. Η μόνη επιλογή είναι αυτή της λιτότητας, των ιδιωτικοποιήσεων, της εσωτερικής υποτίμησης, με το ένα ή το άλλο μείγμα πολιτικής ή προτεραιοτήτων.

Αυτή η εξέλιξη εγκυμονεί μεγάλους κινδύνους. Που τους υποδεικνύουν μεταξύ άλλων και οι νομαρχιακές εκλογές στη Γαλλία, την περασμένη Κυριακή, οι οποίες επιβεβαίωσαν τη σταθεροποίηση του Εθνικού Μετώπου . Τα πάλαι ποτέ εργατικά κόμματα της Ευρώπης σχεδόν σε όλες τους τις εκδοχές (σοσιαλδημοκρατικά, κομμουνιστικά, ριζοσπαστικά), εγκαταλείποντας την εθνική και λαϊκή κυριαρχία, τα αιτήματα των εργαζόμενων στρωμάτων και ταυτιζόμενα με την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και τους κανόνες της που ευνοούν το μεγάλο κεφάλαιο ιδίως  των πιο ισχυρών χωρών, ώθησαν ευρέα τμήματα του εργαζόμενου πληθυσμού προς την ακροδεξιά, η οποία δεν έχασε την ευκαιρία να αρπάξει  τη λαϊκή/δημοκρατική σημαία που αυτά εγκατέλειψαν. Διαστρέφοντας εθνικιστικά και ρατσιστικά το περιεχόμενο των λαϊκών διεκδικήσεων.

Είναι πράγματι σημείο των καιρών να ακούει κανείς τη Μαρίν Λεπέν να υπερασπίζεται τη δημοκρατία, τη λαϊκή και εθνική κυριαρχία, τα εργατικά αιτήματα, να διεκδικεί την έξοδο από το ευρώ και τη Ευρωπαϊκή Ένωση για λογαριασμό των “παραγωγικών Γάλλων”, αλλά και των άλλων χωρών. Είναι σημείο των καιρών να ακούει κανείς από τη χώρα των μεγάλων ταξικών αγώνων και κατακτήσεων του 19ου και 20ού αιώνα ότι δεν έχει νόημα πια ο διαχωρισμός σε δεξιά και αριστερά, εφόσον και τα δύο ρεύματα εφάρμοσαν την ίδια πολιτική εις βάρος του κόσμου της εργασίας. Το ίδιο επαναλαμβάνεται στην Ιταλία. Και είναι θέμα χρόνου να εμφανιστούν τέτοια πολιτικά μορφώματα παντού, στο βαθμό που κόμματα όπως ο Σύριζα και το Podemos, που προέκυψαν από την πολιτική κρίση των νεοφιλελεύθερων κομμάτων , ακολουθούν την ίδια τροχιά προσαρμογής στην Ευρωζώνη και την ΕΕ.

Ζούμε σε εποχή μεγάλης πολιτικής ρευστότητας και παγκόσμιων αλλαγών.
Άραγε αντιλαμβάνονται οι του Σύριζα την ευθύνη που έχουν, έστω κι αν η χώρα μας είναι μικρή;

Μέχρι στιγμής δεν υπάρχουν τέτοια δείγματα από την ηγεσία. Τα τελευταία τρία χρόνια και ιδίως από την ανάληψη της κυβερνητικής εξουσίας παρατηρείται η ακριβώς αντίστροφη πορεία. Προσαρμογή στις απαιτήσεις των δανειστών και εξωραϊσμός της Ευρωζώνης και της ΕΕ: μια ανάλγητη πολιτική θεσμοποιημένης λιτότητας, καταστροφής κοινωνικών και εργασιακών δικαιωμάτων, κατεδάφισης του κοινωνικού κράτους, αρπαγής του δημόσιου πλούτου  εμφανίζεται ως πρόβλημα κάποιων τεχνοκρατών ή γραφειοκρατών που δεν αντιλαμβάνονται ότι άλλαξε η κυβέρνηση. Καλλιέργεια εφησυχασμού ότι μπορούν να λυθούν προβλήματα που έχουν τη ρίζα τους στην εκμετάλλευση της κοινωνικής πλειονότητας, στην απομύζηση των πόρων και στην υποτελή θέση της χώρας σε αγαστή σύμπνοια με τις δυνάμεις που οργανώνουν και θεσμοποιούν την αρπαγή. Και το πιο τραγικό απ΄ όλα, καλλιέργεια της αυταπάτης ότι θα βοηθήσουν οι Ευρωπαίοι ιθύνοντες να μειωθούν οι κοινωνικές ανισότητες και να πληρώσουν οι πλούσιοι…

 

Πηγή: Αριστερό Βήμα

Συγγραφή: Α.Α.

Σύνδεσμος: http://www.aristerovima.com/details.php?id=4808

Leave a Reply


εννέα − = 5