147 νεκροι στην Κενυα; Ελα μωρε, παμε παρακατω..

Shock-defiance-in-Kenya-after-Shebab-massacre-148-at-university

Είναι έκδηλο πλέον πως έχει περάσει η «μόδα» των τζιχαντιστών στην χώρα μας. Το “Je Suis Charlie” έχει ξεφτίσει και δεν αγχώνεται κανείς ιδιαίτερα για την απειλή των ισλαμιστών.

Σειρά έχουν πάρει άλλα media events. Το χιλιοπαιγμένο «bullying» και το αεροπλάνο της Germanwings βρίσκονταν τελευταία στην επικαιρότητα των μέσων ενημέρωσης που τρέφουν τον συνομωσιολάγνο Έλληνα με ό,τι πουλάει περισσότερο. Είναι ιδιάζουσα η ιδιοσυγκρασία αυτού του ατόμου: ασχολείται π.χ. με τον σχολικό εκφοβισμό για μια εβδομάδα, μετά τον ξεχνάει εντελώς και όταν έρχεται στο προσκήνιο νέο σχετικό περιστατικό, πέφτει ξανά από τα σύννεφα.

Μάλλον το να πέφτεις από τα σύννεφα είναι εθνικό χόμπι, κάτι σαν extreme sport.

Ε, οι τζιχαντιστές, πώς να το κάνουμε, δεν πουλάνε τόσο πλέον. Για αυτό και οι 147 νεκροί μετά από επίθεση σε πανεπιστήμιο στην Κένυα προσπεράστηκαν με προκλητική αδιαφορία. Αδιαφορία, τόσο από τον πομπό, όσο και από τον δέκτη.

Επιλεκτική «συγκίνηση» θα τη χαρακτήριζα. Συγκίνηση εκεί που βολεύει. Έρχεται και Πάσχα, που να ασχολείται ο Έλληνας με τους Κενυάτες, έχει να νηστέψει.

Στα του γεγονότος, γίναμε μάρτυρες για άλλη μια φορά των τρομακτικών επιδράσεων του θρησκευτικού φονταμενταλισμού. Η πλύση εγκεφάλου των φανατισμένων ισλαμιστών έχει εξαλείψει κάθε ανθρώπινο στοιχείο από εκείνους. Δολοφόνησαν 147 ανθρώπους επειδή έτυχε να πιστεύουν σε κάτι διαφορετικό από ό,τι οι ίδιοι. Δεν το χωράει ο ανθρώπινος νους.

Μεσαίωνας. 147 ζωές χαμένες για το απόλυτο τίποτα.

Εν έτει 2015 κάποιοι συνεχίζουν να φανατίζονται με θρησκείες και να σκοτώνουν για αυτές. Δε με ενδιαφέρει αν πρόκειται για ισλαμισμό, για χριστιανισμό, για ιουδαϊσμό, για πίστη στο ιπτάμενο μακαρονοτέρας ή δεν ξέρω και εγώ τι άλλο. Είναι άθλιο κάποιος να φανατίζεται με τις θρησκείες. Είναι ελεεινό.

Ο φανατισμός βέβαια είναι κατακριτέος εκ των πραγμάτων, ασχέτως συσχετισμού με θρησκείες. Φαντάζει δυστυχώς η μόνη διέξοδος σε απαίδευτα και «μαντρωμένα» μυαλά. Σε μυαλά που δε δέχονται τίποτα διαφορετικό, τίποτα που να παρεκκλίνει από τον δικό τους, ιδανικά πλασμένο μικρόκοσμο.

Μιλώντας για διαφορετικό. Η σφαγή της Κένυας δεν προκάλεσε ενδιαφέρον για έναν ακόμη λόγο. Γιατί έγινε στην Κένυα. Τα θύματα ήταν Κενυάτες, έγχρωμοι. Δεν ήταν Γάλλοι, δεν ήταν Γερμανοί, δεν ήταν Έλληνες. Αν η επίθεση είχε λάβει χώρα σε γαλλικό πανεπιστήμιο τώρα η παγκόσμια κοινότητα θα δήλωνε σοκαρισμένη και το αντίστοιχο hashtag θα ήταν πρώτο trend στο Twitter για μέρες. Η αδιαφορία για το γεγονός δεν ήταν μόνο ελληνικό φαινόμενο φυσικά, αν και σε διαφορετικό βαθμό.

Εδώ δεν έχει #JeSuisCharlie. Εδώ δεν έχει τίποτα. Πόσο υποκριτικό. Οι ίδιοι που διαδήλωναν υπέρ της ελεύθερης έκφρασης και κατά των θρησκευτικών – και όχι μόνο – διακρίσεων, τώρα εκφράζουν έμμεσα τη βαθύτατη ρατσιστική τους αντίληψη.

Ίσως μετά την επιλεκτική «συγκίνηση» να υπάρχει και ο επιλεκτικός ρατσισμός. Ο «αντιρατσισμός» εκδηλώνεται ως μια λαοφιλής θεατρική παράσταση, με πλούσιο ρεπερτόριο.

Δεν έχω καταλήξει ποιοι είναι χειρότεροι – οι κρυφορατσιστές ή οι φανεροί. Αν και πιθανότατα δεν είναι κανείς χειρότερος, καθώς τοποθετούνται και οι δύο στον πάτο της ανθρώπινης εξέλιξης. Εξέλιξης έγραψα, θα με λιθοβολήσουν μάλλον οι φανατικοί θρησκόληπτοι που την απορρίπτουν.

147 θύματα λοιπόν. Δεν πειράζει όμως. Λαμπάδα, φιλιά στο μάγουλο για το «Χριστός Ανέστη» και όλα καλά. Την επόμενη θα φάμε και σαν ζώα μετά την εξαντλητική νηστεία, υπό τον ήχο του κλαρίνου. Κάθαρση. Ποιος νοιάζεται για κάποιους νεκρούς στην Αφρική; Πάμε παρακάτω..

————————————————

Συγγραφή: Δημήτρης Πόπορης

Πηγή: The Citizen.gr

Σύνδεσμος: http://thecitizen.gr/147-nekri-stin-kenia-ela-more-pame-parakato/

Leave a Reply


επτά + = 10