Χρέος

χρέος_δεσμά_170415

«Εις το διηνεκές»;

By | Άρθρα, Ελλάδα | No Comments

Η κυβέρνηση δεσμεύεται για κάποιες κόκκινες γραμμές, όπως οι μισθοί και οι συντάξεις, δηλώνοντας ότι θα εφαρμόσει ένα άλλο «μείγμα πολιτικής» χωρίς λιτότητα αλλά με ήπια δημοσιονομική προσαρμογή. Το κορυφαίο όμως ζήτημα για την ελληνική κοινωνία δεν είναι η «λιτότητα», με τον τρόπο που παρουσιάζεται. Είναι η διαιώνιση του καθεστώτος που φυλακίζει κάθε δυνατότητα παραγωγικής ανασυγκρότησης και ανεξάρτητης πολιτικής.

Read More
Σόιμπλε_σκίτσο_σαπούνι_στάχτη_150315

Ομιχλώδης τριγωνική διαπραγμάτευση

By | Άρθρα, Ελλάδα, Οικονομία | No Comments

Μετά τη συμφωνία της 28ής Φεβρουαρίου, ήρθε η συμφωνία της 9ης Μαρτίου. Εν συνεχεία, περιμένουμε μια ακόμη συμφωνία περί την 28ή Απριλίου, οπότε θα αξιολογηθεί από τους 3+1 θεσμούς (Κομισιόν+ΕΚΤ+ΔΝΤ+ESΜ=Brussels Croup) αν η κυβέρνηση τα πήγε καλά στην προώθηση και εφαρμογή των συμφωνημένων μεταρρυθμίσεων. Το ζητούμενο της παράτασης της δανειακής σύμβασης, δηλαδή το χρήμα, δεν είναι σαφές πότε θα πέσει.

Read More
german_25

Ένα κακό παράδειγμα

By | Αξίζει το χρόνο σου… | No Comments

Σήμερα, οι πολιτικοί και ιδεολογικοί επίγονοι εκείνων που αντί να διεκδικήσουν ισότιμα επανορθώσεις και νόμιμα δικαιώματα του ελληνικού δημοσίου από την ΟΔΓ διέπρεπαν σε κερδοσκοπικά δάνεια και συμπράξεις για την καταλήστευσή του, υπονομεύουν την διαπραγματευτική προσπάθεια της ελληνικής κυβέρνησης, μιλώντας για «ζήτουλα με απλωμένα τα χέρια». Οι κερδισμένοι του μνημονίου επικαλούνται μυθευτικά το «γερμανικό θαύμα» ευνοϊκών ρυθμίσεων, ελαστικής χρήσης του διεθνούς δικαίου, διπλής ηθικής, ιστορικών παραναγνώσεων, διότι για τα συμφέροντά τους και τις επιδιώξεις τους σε ελληνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο, η 27η Φεβρουαρίου 1953 είναι ένα κακό παράδειγμα για τη δημόσια συζήτηση.

Read More
erictoussaint-1050x700

Ερίκ Τουσέν: «Η ελληνική κυβέρνηση θα έπρεπε να προχωρήσει σε μονομερείς ενέργειες»

By | Άρθρα, Ελλάδα, Οικονομία | No Comments

Εφόσον η πίεση προς την Ελλάδα κλιμακωθεί από τους πιστωτές, και κυρίως από την ΕΚΤ, που θα μπορούσε να διακόψει την ρευστότητα προς τις τράπεζες, τότε η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει να θέσει υπό τον έλεγχο του κράτους τις τράπεζες και να διασφαλίσει, μέσα από τον έλεγχο της μετακίνησης κεφαλαίων, τη ρευστότητα.

Read More
169383-false-dilemmas

Πλαστά διλήμματα, ένας οδηγός για την κρίση

By | Άρθρα, Οικονομία | No Comments

Ο νέος πολιτικός συμβιβασμός που θα επικρατήσει στην Ευρώπη δεν έχει βρεθεί ακόμη. Αξίζει όμως να προσέξουμε ότι ενώ στις συζητήσεις συνεχίζει να κυριαρχεί το φιάσκο του ελληνικού χρέους, εξακολουθούν να μην αμφισβητούνται τα κεντρικά ζητήματα του ευρώ, του χρέους και των ελλειμμάτων της ευρωζώνης.

Read More
Τσίπρας_Μέρκελ_συρτάκι_150215

Το γκρίζο ισοζύγιο των συμβιβασμών

By | Άρθρα, Ελλάδα, Οικονομία | No Comments

Το κρίσιμο για μια κυβέρνηση που υπόσχεται να αντιστρέψει την πολιτική της λιτότητας δεν είναι τα μέσα επίτευξης των δημοσιονομικών στόχων της προσαρμογής. Είναι οι ίδιοι οι δημοσιονομικοί στόχοι. Δηλαδή, αν θα έχει πόρους, πέρα από αυτούς που καταπίνει η εξυπηρέτηση του αβίωτου χρέους και η παραγωγή πλεονασμάτων.

Read More
newego_LARGE_t_1101_54464550_type12713

To Spiegel το παραδέχεται: η βοήθεια δεν πήγε στους Ελληνες

By | Παράπλευρες Ειδήσεις | No Comments

Μία ψυχρή αποτίμηση της κατάστασης στην Ελλάδα μετά από πέντε χρόνια μνημονίων επιχειρεί σήμερα το γερμανικό περιοδικό στην αγγλόφωνη ηλεκτρονική εκδοσή του, την ώρα που όπως αναφέρει η ελληνική κυβέρνηση και η Ευρωζώνη βρίσκονται αντιμέτωπες στο θέμα του χρέους, με πολλά να χάσουν και οι δύο.

«Ποιος έχει δίκιο;», αναρρωτιέται το Spiegel και ξεκινά με αναφορές ως προς το «πού πήγαν τα λεφτά». «Ενας από τους μύθους για την ελληνική βοήθεια είναι ότι τα δισ. των ευρώ βοήθησαν τις τράπεζες και όχι την χώρα και τους πολίτες … δεν διασώθηκε η Ελλάδα αλλά γερμανικές τράπεζες και ασφαλιστικές», αναφέρει το σχετικό άρθρο. «Αυτό δεν είναι λάθος, αλλά δεν είναι και τελείως σωστό. Είναι αλήθεια ότι μόνο το μικρότερο μέρος της βοήθειας μπήκε στον προϋπολογισμό της Αθήνας για να πληρώσει τις υποχρεώσεις της. Το μεγαλύτερο χρησιμοποιήθηκε κατ” ευθείαν για αποπληρωμή χρεών … ιδιώτες κάτοχοι ελληνικών ομολόγων, κυρίως τράπεζες, ασφαλιστικές και επενδυτικά fund ήταν οι κυριότεροι ωφελημένοι».

«Ποιοι έχασαν τα περισσότερα;», είναι η επόμενη ερώτηση που διατυπώνεται, για να ακολουθήσει άμεσα η απάντηση. Μέχρι να ολοκληρωθούν οι διαπραγματεύσεις για το «κούρεμα» του 2012, έδωσαν την ευκαιρία σε κατόχους ελληνικών ομολόγων να τα πουλήσουν, έστω και με σημαντική ζημία. Ετσι, όταν ολοκληρώθηκε η διαδικασία, οι γερμανικές τράπεζες και άλλα ιδρύματα, που κατείχαν περίπου 20 δισ. ευρώ ελληνικών ομολόγων, ήταν από αυτούς που ζημιώθηκαν περισσότερο. Μόνο η «κακή τράπεζα» FMS Wertmanagement που φτιάχθηκε για να «καθαρίσει» η κρατικοποιημένη Hypo Real Estate, έχασε πάνω από 9 δισ. ευρώ. Η αντίστοιχη που συνδέεται με την West LB και πολλές τράπεζες κρατιδίων έχασε εκατοντάδες εκατ. ευρώ, ενώ η Commerzbank, και αυτή μερικώς κρατική, διέγραψε στοιχεία 2,2 δισ. ευρώ
Οπως τονίζει ωστόσο στο περιοδικό γερμανός οικονομολόγος, «ήταν οι Ελληνες φορολογούμενοι αυτοί που σήκωσαν το μεγαλύτερο βάρος των απωλειών, ενώ χωρίς το κούρεμα, «είναι πιθανό ότι οι τράπεζες και τα άλλα ιδρύματα θα έχαναν ακόμη περισσότερα … Τελικά, οι διαγραφές χρέους και η αναδιάρθρωση μαζί με τα προγράμματα βοήθειας της τρόικας βοήθησαν τους ιδιώτες να περιορίσουν τις ζημίες τους στην Ελλάδα και άλλες χώρες της Ευρωζώνης».

————————————————————————————————————————————————

ΠΗΓΗ: Έθνος

Σύνδεσμος: http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22770&subid=2&pubid=64138296

toatomo.blogspot.com

“Εκθεση – κόλαφος για το ελληνικό χρέος: το 92% των δανείων από το 2010 έχει επιστραφεί στους πιστωτές!

By | Άρθρα, Ελλάδα, Οικονομία | No Comments

«Τα προγράμματα λιτότητας έγιναν για να σωθούν οι ευρωπαϊκές και ελληνικές τράπεζες και για να προστατευτούν τα κέρδη των κερδοσκόπων 

 

Πλήρη απομυθοποίηση της περιλάλητης «γενναιοδωρίας» των πιστωτών μας, οι οποίοι τη στιγμή που η Ελλάδα κινδύνευε έβαλαν βαθιά το χέρι στην τσέπη και την έσωσαν, όπως ισχυρίζεται η επίσημη αφήγηση, αποτελεί έκθεση βρετανικής Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης. Με βάση την ίδια αφήγηση, που κυριαρχεί στις στήλες όχι μόνο του λαϊκίστικου γερμανικού Τύπου (βλ. Bild), αλλά και σε σημαντικό μέρος του ελληνικού, το κίνητρο των δανειστών μας δεν ήταν άλλο από την ανιδιοτελή αλληλεγγύη. Κι έτσι κι εμείς οφείλουμε τώρα, αφού εκφράσουμε την ευγνωμοσύνη μας, να φανούμε τυπικοί με τις υποχρεώσεις μας και να επιστρέφουμε τα χρήματα που όλοι μαζί υποτίθεται πως δανειστήκαμε…

Τίποτε απ” όλα αυτά δεν αντιστοιχεί στην αλήθεια, αναφέρεται σε μια καλά τεκμηριωμένη έκθεση που κυκλοφόρησε πριν από λίγες μέρες, με τίτλο «Έξι κρίσιμα σημεία για το ελληνικό χρέος και τις επερχόμενες εκλογές», η βρετανική οργάνωση Jubilee Debt Campaign. Να τονίσουμε ότι από το 2010 ακόμη η συγκεκριμένη οργάνωση είχε προειδοποιήσει για τη μεροληψία και την κρυφή ατζέντα των προγραμμάτων δανειοδότησης στην Ελλάδα. «Επαναλαμβάνονταν λάθη που είχαν γίνει στις αναπτυσσόμενες χώρες τις δεκαετίες του 1980 και του 1990», σημειώνεται χαρακτηριστικά. Με βάση την παρούσα έκθεση, εν συντομία, το 92% των χρημάτων που δανειστήκαμε από την τρόικα από το 2010 μέχρι σήμερα έχει επιστρέφει στους πιστωτές!

Το συνολικό ποσό που έχει εισρεύσει τυπικά στην Ελλάδα από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα από τον Μάιο του 2010 -όταν ο Γιώργος Παπανδρέου με την παρέα του υπέγραφαν το πρώτο Μνημόνιο του ξεπουλήματος- μέχρι το τέλος του 2014 ήταν 252 δις ευρώ, σε ένα σύνολο χρέους που στα τέλη του 2014 έφτανε τα 317 δις ευρώ. Από αυτά τα 252 δις ευρώ που χρεώθηκαν στα βιβλία του ελληνικού Οργανισμού Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους (ΟΔΔΗΧ), 149,2 δις ευρώ -δηλαδή η μερίδα του λέοντος- κατευθύνθηκαν στην αποπληρωμή παλιότερων χρεών.

Επίσης, 48,2 δις ευρώ διατέθηκαν για την ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών, στο πλαίσιο του προγράμματος ανταλλαγής ομολόγων τον Φεβρουάριο του 2012, και 34,5 δις ευρώ ήταν τα διάφορα «γλυκαντικά» που δόθηκαν στους ιδιώτες κατόχους ομολόγων για να συμμετάσχουν στην αναδιάρθρωση. Άθροισμα όλων αυτών, 231,9 δις ευρώ ή το 92% των χρημάτων που δανείστηκε η Ελλάδα για να σωθεί, υποτίθεται. Αυτό που στην πραγματικότητα συνέβη, ωστόσο, είναι ο υπερδανεισμός της Ελλάδας και η βαθύτερη υποδούλωσή της στους δανειστές, μέσω της κρατικοποίησης του δημόσιου χρέους!

Αυτό ωστόσο, που από την δεύτερη κιόλας σελίδα της επισημαίνει η έκθεση ήταν πως η μετατροπή της Ελλάδας σε αποικία χρέους εύκολα μπορούσε να προβλεφθεί από το 2010 κιόλας. Ο κίνδυνος που ελλόχευε είχε περιγράφει πολύ καθαρά και σήμερα είναι αποτυπωμένος σε επίσημα πρακτικά. Ουδείς, επομένως, δικαιούται να επικαλείται το τεκμήριο της άγνοιας!

Η έκθεση αναφέρεται συγκεκριμένα στη συζήτηση που διεξήχθη στη διοίκηση του ΔΝΤ τον Μάιο του 2010 και είδε το φως της δημοσιότητας το 2013 από τις στήλες της αμερικανικής εφημερίδας Wall Street Journal. Τονίζεται, για παράδειγμα, η τοποθέτηση της Βραζιλίας για τον δανεισμό της Ελλάδας στη σχετική συζήτηση, όπου, τον Μάιο του 2010, ο εκπρόσωπος της λατινοαμερικανικής χώρας ανέφερε ότι τα δάνεια του Ταμείου «μπορούν να ιδωθούν όχι ως διάσωση της Ελλάδας, η οποία θα πρέπει να υποστεί μια στρεβλή προσαρμογή, αλλά ως διάσωση των ιδιωτών κατόχων χρέους στην Ελλάδα, κυρίως των ευρωπαϊκών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων». Στην ίδια συνεδρίαση του ΔΝΤ, τον Μάιο του 2010, η Αργεντινή είχε υποστηρίξει ότι «θα έπρεπε να είναι στο τραπέζι μια αναδιάρθρωση χρέους». Το ίδιο είχε πει και ο εκπρόσωπος του Ιράν.

Κριτική άσκησαν εκπρόσωποι πολλών χωρών (Αίγυπτος, Κίνα κ.ά.) απέναντι επίσης στις υπεραισιόδοξες προβλέψεις του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, με την Ινδία να προειδοποιεί ότι οι περικοπές θα πυροδοτήσουν ένα σπιράλ ανεργίας, μειωμένων εσόδων και αύξησης του χρέους, που θα έκανε αναπότρεπτη μια μελλοντική αναδιάρθρωσή του. Όπως ακριβώς συνέβη…

Το συμπέρασμα που εξάγει η βρετανική οργάνωση είναι πέρα για πέρα εύστοχο: «Η διάσωση και τα προγράμματα λιτότητας δεν πραγματοποιήθηκαν επειδή πίστευαν ότι θα βοηθούσαν τον ελληνικό λαό ή θα μείωναν το βάρος του χρέους. Έγιναν για να σωθούν οι ευρωπαϊκές και ελληνικές τράπεζες και για να προστατευτούν τα κέρδη των κερδοσκόπων»…

ΥΠΗΡΕΤΕΣ ΤΩΝ ΑΡΠΑΚΤΙΚΩΝ!

Ιδιαίτερη αναφορά κάνει η έκθεση του Jubilee Debt Campaign στην προθυμία με την οποία η ελληνική κυβέρνηση -αντίθετα με ό,τι έκανε η κυβέρνηση της Αργεντινής- δέχτηκε να αποπληρώσει τους κερδοσκόπους που αρνήθηκαν να δεχτούν το «κούρεμα», τα περίφημα «αρπακτικά κεφάλαια». «Στο τέλος, ενώ μια μεγάλη πλειοψηφία ιδιωτών δανειστών συμφώνησε με τη μείωση του χρέους, διάφορα αρπακτικά κεφάλαια αρνήθηκαν να το κάνουν. Αυτοί οι κερδοσκόποι αγόρασαν φθηνά ελληνικά ομόλογα που είχαν εκδοθεί υπό το βρετανικό δίκαιο και συνεχίζουν να ζητούν να πληρωθούν στο ακέραιο. Το συνολικό ποσό του χρέους των «αρπακτικών κεφαλαίων» που αρνήθηκε τη συμφωνηθείσα αναδιάρθρωση ήταν 6,5 δις ευρώ. Η ελληνική κυβέρνηση πέρασε νόμο για να επιβάλει τη συμφωνηθείσα μείωση χρέους σε όλα τα ομόλογα υπό τον ελληνικό νόμο, αλλά η βρετανική κυβέρνηση αρνήθηκε να κάνει το ίδιο. Τα αρπακτικά κεφάλαια έχουν συνεχίσει να πληρώνονται, πραγματοποιώντας ένα τεράστιο κέρδος επί του ποσού που αγόρασαν το χρέος. Αυτό, στην πραγματικότητα, ήταν ένα κέρδος που δόθηκε στα αρπακτικά κεφάλαια από το ΔΝΤ, την ΕΕ και την ΕΚΤ, που άφησαν το χρέος για τον ελληνικό λαό».

Τέλος, η έκθεση κάνει συγκεκριμένη αναφορά στην απόφαση των Ηνωμένων Εθνών που ψηφίστηκε τον Σεπτέμβριο του 2014 (με 124 ψήφους υπέρ και 11 κατά), με την οποία ζητείται η θεσμοθέτηση ενός νέου νομικού πλαισίου για τις αναδιαρθρώσεις δημόσιων χρεών, με τις σχετικές διαπραγματεύσεις να ξεκινούν τον Φεβρουάριο. ΕΕ και Ελλάδα απείχαν από την ψηφοφορία, κρίνοντας προφανώς ότι δεν τους… αφορούν τέτοια θέματα, ενώ Αγγλία και Γερμανία ψήφισαν κατά, επιλέγοντας τη διαιώνιση του σημερινού ληστρικού καθεστώτος, που είναι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα των αρπακτικών και του Δ” Ράιχ.

Παρότι αυτή είναι η δεύτερη έκθεση από το εξωτερικό (μετά τη μελέτη της Attac τον Αύγουστο του 2013) η οποία αναλύει πού τελικά αξιοποιήθηκαν τα χρήματα των πιστωτών, αρμόδιες υπηρεσίες από την Ελλάδα -από το υπουργείο Οικονομικών μέχρι τη Στατιστική Υπηρεσία- ουδέποτε… καταδέχτηκαν να ενημερώσουν τον λαό για το ποιοι ωφελήθηκαν από τις δόσεις των δανείων.

Καθόλου τυχαία, μπορεί να πει κανείς, μια και έτσι συντηρούνταν ο μύθος της «διάσωσης της Ελλάδας» και αποκρύβονταν οι μεγάλοι κερδισμένοι των δανείων: οι ίδιοι οι δανειστές και οι τράπεζες. Συμπέρασμα που μπορεί να αποτελέσει και το πιο ισχυρό χαρτί από τη μεριά της νέας ελληνικής κυβέρνησης, στο πλαίσιο της διαπραγμάτευσης που θα ξεκινήσει με τους πιστωτές, για να διεκδικήσει τη διαγραφή του χρέους.

————————————————————————————————————————————————–

Πηγή: Επίκαιρα το είδαμε στο iskra.gr

Του ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Σύνδεσμος:http://iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=19475:——–92—–2010—-&catid=58:oikonomiki-politiki&Itemid=182

vathikokkino.gr

Χρωστούν πιο πολλά από την Ελλάδα πάρα πολλές χώρες

By | Άρθρα, Διεθνή, Ελλάδα, Οικονομία | No Comments

 

Οι Γερμανοί και τα εγχώρια φερέφωνά τους έχουν τρελάνει τον ελληνικό λαό. «Χρωστάτε» του λένε «και γι” αυτό πρέπει να εξαθλιωθείτε!». Αφού χρωστούν, σκύβουν το κεφάλι οι Ελληνες και υφίστανται θυσίες για να πληρώσουν τα χρέη τους, τα οποία όμως -ω του θαύματος!- συνεχίζουν να αυξάνουν ως ποσοστό του ΑΕΠ! Ο λαός μας φτωχαίνει, το ΑΕΠ της χώρας καταβαραθρώνεται και τα χρέη των Ελλήνων, κρατικά και ιδιωτικά, αυξάνονται ως ποσοστό του καταποντιζόμενου ΑΕΠ. Εκείνο που, όμως, αποκρύπτουν από τον ελληνικό λαό είναι ότι όλες οι μεγάλες χώρες της Ευρώπης και του κόσμου ολόκληρου χρωστούν πολύ περισσότερα από την Ελλάδα ως ποσοστό του ΑΕΠ τους, αν υπολογιστεί το σύνολο των χρεών τους. Ως σύνολο των χρεών μίας χώρας ορίζεται το δημόσιο χρέος συν το χρέος των επιχειρήσεων, συν το χρέος του χρηματοπιστωτικού τομέα, συν το χρέος των νοικοκυριών. Πάταγο προκάλεσε στους επαΐοντες, αλλά «θάφτηκε» για το ευρύ κοινό, μία έκθεση του διεθνούς ομίλου συμβούλων επιχειρήσεων ΜακΚίνσεϊ, η οποία ασχολείται ακριβώς με το θέμα αυτό. Η έκθεση εξετάζει 47 χώρες, τις 22 πιο ανεπτυγμένες του κόσμου και 25 αναπτυσσόμενες. Αναφέρει για κάθε μία από τις χώρες αυτές σε πόσο ποσοστό του ΑΕΠ της αντιστοιχεί το δημόσιο χρέος, το χρέος του χρηματοπιστωτικού τομέα, τα χρέη των επιχειρήσεων και τα χρέη των νοικοκυριών. Για τον αμύητο Ελληνα αναγνώστη, τα αποτελέσματα προκαλούν κατάπληξη. Ποια νομίζετε ότι είναι η πιο υπερχρεωμένη χώρα του πλανήτη; Η… Ολλανδία! Ναι, αυτοί οι Ολλανδοί, που ως πιόνια των Γερμανών τόσο συχνά μας κουνούν το δάχτυλο, χρωστούν ως κράτος, ως τραπεζίτες, ως επιχειρηματίες και ως ιδιωτικά νοικοκυριά ένα βουνό λεφτά!

Σχεδόν… επτά φορές το ΑΕΠ τους – το 687% του ΑΕΠ τους για την ακρίβεια! Πάνω από τρεισήμισι φορές το ΑΕΠ της Ολλανδίας (362%) είναι οι υποχρεώσεις του χρηματοπιστωτικού της τομέα! Πάνω από ένα ΑΕΠ της χώρας (127%) χρωστούν οι ολλανδικές επιχειρήσεις και επίσης πάνω από ένα ΑΕΠ (115%) χρωστούν τα ολλανδικά νοικοκυριά! Δεύτερα στον κόσμο είναι τα ολλανδικά νοικοκυριά σε χρέη! Ποια είναι πρώτα σε χρέη νοικοκυριά; Κρατηθείτε! Πρόκειται για τους ιδιώτες μίας χώρας που δεν περνάει καν από το μυαλό σας – είναι τα νοικοκυριά της… Δανίας! Μάλιστα! Τα δανέζικα νοικοκυριά χρωστούν το… 129% του ΑΕΠ της χώρας! Και η μεν Δανία αναφορικά με το δημόσιο χρέος της βρίσκεται ακριβώς στο όριο που ορίζει το Μάαστριχτ, στο 60% του ΑΕΠ, και είναι από τις ελάχιστες χώρες της ΕΕ που δεν το έχουν υπερβεί, αλλά συνολικά οι «νοικοκύρηδες» της Δανίας ως κράτος, τράπεζες, επιχειρήσεις και νοικοκυριά κατατάσσουν τη χώρα τους στην… τρίτη (!!!) θέση των πιο χρεωμένων κρατών του πλανήτη. Η Δανία οφείλει πάνω από… πέντε φορές το ΑΕΠ της!!!

Χρωστάει το 538% του ΑΕΠ της για την ακρίβεια. Πάνω από δύο φορές το ΑΕΠ της χώρας (235%) χρωστούν οι δανέζικες τράπεζες! Η Ελλάδα, στον πίνακα αυτόν, βρίσκεται κάπου στη μέση, μεταξύ ΗΠΑ (οι οποίες συνολικά χρωστούν το 269% του ΑΕΠ τους) και Γερμανίας (που χρωστάει το 258% του ΑΕΠ της)! Είπαμε για τον πρώτο οφειλέτη, την Ολλανδία, είπαμε για τον τρίτο οφειλέτη, τη Δανία, δεν είπαμε όμως για τον δεύτερο. Ποια χώρα είναι; Πρόκειται για τον υποτιθέμενο… «τον πιο καλό τον μαθητή» των μνημονίων και της γερμανικής ευρωλιτότητας, που μας έχουν ζαλίσει τα αυτιά και διαρκώς μας λένε να μοιάσουμε στη χώρα αυτή: είναι η Ιρλανδία! Σχεδόν επτά φορές το ΑΕΠ τους χρωστούν οι «υπέροχοι» Ιρλανδοί! Ούτε τρεις φορές το ΑΕΠ δεν χρωστούν οι Ελληνες, που τους έχουν κάνει οι Γερμανοί «του κλώτσου και του μπάτσου» και μας έχουν ξεφτιλίσει σε όλη την Ευρώπη! Μάλιστα, το 680% του ΑΠΕ τους χρωστούν οι Ιρλανδοί! Τρεις φορές το ΑΕΠ της Ιρλανδίας χρωστάει μόνο ο χρηματοπιστωτικός τομέας της χώρας (291%), ο οποίος φόρτωσε στο κράτος και ένα δημόσιο χρέος ύψους 115% του ΑΕΠ για τη διάσωσή του!

Ολες οι μεγάλες χώρες της Ευρώπης χρωστούν περισσότερα από την Ελλάδα! Οι Βρετανοί χρωστούν συνολικά το 435% του ΑΕΠ της Βρετανίας, οι Ισπανοί το 402% του ΑΕΠ της χώρας τους, οι Γάλλοι 374%, οι Ιταλοί 335%. Φεύγοντας από τη Γηραιά Ηπειρο, ας μην κάνουμε καλύτερα λόγο για την τρίτη οικονομία του πλανήτη, την Ιαπωνία. Οι Γιαπωνέζοι χρωστούν το… 517% του ΑΕΠ της Ιαπωνίας και είναι οι τέταρτοι μεγαλύτεροι οφειλέτες σε πλανητικό επίπεδο, μετά τους τρεις νοικοκύρηδες Ευρωπαίους! Συνολικά στις 47 χώρες που εξετάζει η έκθεση της ΜακΚίνσεϊ, τα χρήματα που χρωστούν ανέρχονται στα 199 τρισεκατομμύρια δολάρια και αντιστοιχούν στο 286% του ΑΕΠ τους! Ηταν 142 τρισεκατομμύρια δολάρια το 2007 και μέσα σε μία επταετία αυξήθηκε κατά 57 τρισεκατομμύρια – ποσοστό 40%! Είναι φανερό ότι ο σύγχρονος καπιταλισμός ζει με δανεικά, αλλά αυτό είναι ένα άλλο, κολοσσιαίο θέμα.

ΠΗΓΗ: Έθνος

του Γιώργου Δελαστικ

Σύνδεσμος: http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22792&subid=2&pubid=64138095

Τροϊκα-Ελλάδα

Ρήξη ή αργός θάνατος

By | Άρθρα, Ελλάδα, Οικονομία | No Comments

 

 

Επειδή είμαστε όλοι Έλληνες, οπότε στηρίζουμε συλλογικά τη νέα μας κυβέρνηση, θεωρούμε πως θα κληθεί να πάρει μία ιστορική, πολύ δύσκολη απόφαση για την πατρίδα μας – ελπίζοντας να μην μας απογοητεύσει, καταδικάζοντας μας σε σκλάβους χρέους 

 

«Δεν πρέπει ποτέ να αφήνει κανείς να συνεχίζεται μία ανωμαλία για να αποφύγει τον πόλεμο, επειδή δεν τον αποφεύγει τελικά, αλλά μόνο αλλάζουν οι συνθήκες, προς όφελος των αντιπάλων του» (N. Machiavelli).  

 .

Ανάλυση

Πριν από τη διεξαγωγή των εθνικών εκλογών, ο καθένας μπορούσε να εκφράσει ελεύθερα τις απόψεις του, όσον αφορά τη μελλοντική ηγεσία της Ελλάδας, τασσόμενος υπέρ του ενός κόμματος ή του άλλου - ανάλογα με τις επιθυμίες, με τις ανησυχίες, με τους φόβους, με τα πολιτικά πιστεύω ή/και με τις προβλέψεις του, σχετικά με το ποιός θα μπορούσε να χειριστεί καλύτερα το ελληνικό πρόβλημα.

Η εποχή όμως αυτή έχει περάσει και η Ελλάδα έχει πλέον μία επίσημα εκλεγμένη κυβέρνηση, η οποία εκπροσωπεί τη βούληση της πλειοψηφίας – γεγονός που σημαίνει ότι οφείλουμε όλοι να τη σεβαστούμε, ενισχύοντας τις προσπάθειες της όπου και όπως μπορούμε, αντιλαμβανόμενοι πως είμαστε όλοι Έλληνες, ανεξάρτητα από τις πολιτικές μας πεποιθήσεις.

Η στήριξη που της οφείλουμε δεν αφορά βέβαια το κόμμα που έχει εκλεγεί, αλλά το πολιτικό του πρόγραμμα, με το οποίο δεσμεύθηκε προεκλογικά – αφού αυτό ψήφισαν πλειοψηφικά οι Έλληνες. Σε κάθε περίπτωση αφορά τα βασικά του σημεία, στα οποία δεν υπολογίζουμε τις υπερβολικές παροχές που τα συνόδευσαν – γνωρίζοντας πως μία υπερχρεωμένη χώρα, με άδεια ταμεία, με σημαντικά οικονομικά προβλήματα, καθώς επίσης με μη εξασφαλισμένη την πρόσβαση της στις διεθνείς χρηματαγορές, είναι αδύνατον να τις εκπληρώσει.

Ως βασικά σημεία τώρα του προγράμματος, τα οποία πρέπει όλοι να σεβαστούμε, καθώς επίσης να στηρίξουμε, είτε συμφωνούμε με αυτά, είτε όχι, αφού αποφασίστηκαν από τους Πολίτες, θεωρούμε τα εξής:

(α)  Τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους – όπου, για παράδειγμα,  όταν κανείς διαγράψει το 50% ενός χρέους ύψους 320 δις €, την άλλη ημέρα το πρωί χρωστάει πλέον 160 δις €. Όλα τα υπόλοιπα, σύμφωνα με τα οποία μπορεί να επιτύχει κανείς το ίδιο αποτέλεσμα με διάφορα τεχνάσματα, όπως με την επιμήκυνση των δόσεων με χαμηλά επιτόκια, με ανταλλαγή ομολόγων κοκ., είναι ουσιαστικά «μυθεύματα» – τα οποία πιστεύουν μόνο οι ανόητοι.

Προφανώς δε είναι εφικτό κάτι τέτοιο, αφού έχει συμβεί πάρα πολλές φορές στο παρελθόν, όπως με τα χρέη της Ρωσίας και της Αργεντινής – επίσης όμως με τα χρέη της Γερμανίας το 1953, τα οποία διαγράφηκαν από 23 περίπου κράτη, χωρίς να υπάρξει το πρόβλημα που ισχυρίζονται σήμερα ορισμένοι για την Ελλάδα, όσον αφορά τα διακρατικά της δάνεια.

Άλλωστε, το θέμα τότε δεν ήταν εάν το δικαιούταν η Γερμανία, αλλά αφενός μεν εάν ήταν απαραίτητο για τη βιωσιμότητα της, αφετέρου εάν είχαν τη δυνατότητα οι δανείστριες χώρες, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, να το κάνουν (άρθρο).

Κάτι ανάλογο φυσικά ισχύει και για την Ελλάδα σήμερα – η οποία, τουλάχιστον μετά τον Οκτώβρη του 2014, όπου χάθηκε οριστικά η πρόσβαση της στις αγορές, δεν έχει καμία άλλη μακροπρόθεσμα βιώσιμη λύση, εκτός από τη διαγραφή (εκτός εάν η Γερμανία εξοφλούσε τις υποχρεώσεις της απέναντι της).

Επομένως, η κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να τηρήσει τη δέσμευση της αυτή, ενώ όλοι εμείς πρέπει να την στηρίξουμε, έτσι ώστε να το πετύχει τελικά – με τη διαγραφή χρέους να υποστηρίζεται από 300 ακαδημαϊκούς και οικονομολόγους στον πλανήτη, οι οποίοι γνωρίζουν επίσης πως είναι η μοναδική λύση της χώρας μας (πηγή).

Αντίθετα, εάν η κυβέρνηση αλλάξει πορεία συμβιβαζόμενη, πόσο μάλλον εάν προσπαθήσει να μας αποπροσανατολίσει, ισχυριζόμενη ψευδώς ότι υπάρχουν «ισοδύναμες λύσεις» με τη διαγραφή, τότε θα πρέπει να αντιδράσουμε – επιλέγοντας την επόμενη, όπως ακριβώς «καθαιρέσαμε» την προηγούμενη.

Τα χρέη άλλωστε τα δημιούργησε η δική μας γενιά μετά το 1980 και εμείς πρέπει να λύσουμε το πρόβλημα. Δεν επιτρέπεται σε καμία περίπτωση να το κληροδοτήσουμε στα παιδιά μας - πόσο μάλλον και στα παιδιά των παιδιών μας, όπως απαιτούν οι δανειστές.

Ειδικά όσον αφορά τον ισχυρισμό, σύμφωνα με τον οποίο δεν είναι έντιμο να επιβαρύνουμε τους φορολογουμένους Πολίτες των άλλων χωρών, θεωρούμε ότι είναι «αίολος» – επειδή η απόφαση να «μεταφερθούν» ουσιαστικά τα χρέη της Ελλάδας, από τους τοκογλύφους και τις ευρωπαϊκές τράπεζες στα κράτη, δεν ήταν δική μας αλλά της Γερμανίας, σε συνεργασία με τη Γαλλία. Οι δύο αυτές χώρες υποχρέωσαν τις κυβερνήσεις μας να το κάνουν, ενεργώντας προφανώς εις βάρος των Πολιτών τους - όπως φαίνεται από το γράφημα που ακολουθεί.

.

Ελλάδα, χρέος – η σταδιακή μετάσταση του δημόσιου χρέος της χώρας, από ιδιώτες σε κράτη.

 .

Από το διάγραμμα συμπεραίνεται καθαρά ότι, τα χρέη της Ελλάδας το 2010 ήταν κατά 100% απέναντι στους τοκογλύφους – έχοντας στη συνέχεια μεταφερθεί στα κράτη, σε ποσοστό που έφτασε το 81% το 2013 (μέσω των ευρωπαϊκών δανείων και του εγκληματικού PSI, το οποίο επίσης επιβλήθηκε στην πατρίδα μας δικτατορικά).

Επομένως, οι Ευρωπαίοι Πολίτες θα έπρεπε να ζητήσουν την ανάληψη των ευθυνών από την κυρία Merkel και τον κ. Sarkozy – σε καμία περίπτωση από τους Έλληνες, οι οποίοι ουσιαστικά εκβιάσθηκαν (εν αγνοία τους) στην παραπάνω διαδικασία. Πόσο μάλλον όταν τους έχει στερηθεί ακόμη και η δυνατότητα του λογιστικού ελέγχου των χρεών, η οποία ενδεχομένως θα χαρακτήριζε κάποια ως επαχθή – λόγω του ότι έχουν αλλάξει οι δανειστές τους, οπότε δεν μπορούν να αναζητηθούν πλέον οι ευθύνες σε αυτούς.

 

(β)  Την εκδίωξη της Τρόικας, της Γερμανίας και του ΔΝΤ συγκεκριμένα, έτσι ώστε η Ελλάδα να ανακτήσει την εθνική της κυριαρχία – υπενθυμίζοντας πως ο εξαιρετικός σημερινός υπουργός εξωτερικών, τον οποίο τυχαίνει να γνωρίζουμε προσωπικά, με το βιβλίο του «Αποικία χρέους», θεωρεί ουσιαστικά πως η πατρίδα μας είναι υπό κατοχή.

Όπως γράφει, «Στην ΕΕ κυριαρχεί όλο και περισσότερο η τάση μία άνισης διαβάθμισης των κρατών-μελών της, ενώ δημιουργείται μία αλυσίδα, στην κορυφή της οποίας βρίσκεται η Γερμανία και στο κάτω μέρος ο ευρωπαϊκός Νότος. Οι ισχυρές χώρες της ΕΕ, ιδιαίτερα η Γερμανία, χαρακτηρίζονται πλέον από έναν οικονομικό πολιτιστικό εθνικισμό, ακόμη και από ρατσισμό.

Η τάση της ΕΕ να αναπτυχθεί σε αυτοκρατορία, συνδέεται με την εξέλιξη της Γερμανίας σε ένα είδος αυτοκρατορικού κράτους – μίας νέας Ρώμης που είναι το πραγματικό κέντρο του ευρωπαϊκού γίγνεσθαι. Αυτή η αλλαγή συνδέεται με τη μετατροπή της Ελλάδας σε αποικία χρέους» – σε μία χώρα υπό κατοχή λοιπόν, όπως δυστυχώς επιβεβαίωσε ο νέος υπουργός οικονομικών της Ελλάδας, χαρακτηρίζοντας το Γερμανό ομόλογο του, τον κ. Σόιμπλε, ως τον πνευματικό ηγέτη της Ευρώπης!

Προφανώς δε θα συνεχίσει να είναι υπό κατοχή, εάν δεν διαγράψει ένα μεγάλο μέρος του χρέους, καθώς επίσης εάν επιτρέπει στους ξένους την πρόσβαση τους στο υπουργείο οικονομικών ή σε όποια άλλη «νευραλγική» δημόσια υπηρεσία – κάτι που υποψιαζόμαστε ότι συμβαίνει ξανά, ακούγοντας για την «επίσκεψη» στελεχών του αμερικανικού υπουργείου οικονομικών στη χώρα μας. Επίσης όταν διαβάζουμε πως ο νέος υπουργός οικονομικών, ζήτησε από το Γερμανό ομόλογο του να «συνδράμει» στην οργάνωση των εφοριών της Ελλάδας – έτσι ώστε να είναι πιο αποτελεσματικές!

Φυσικά είναι πολύ ενωρίς για να κρίνουμε εάν πράγματι συμβαίνουν όσα προαναφέραμε, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι, θα ανεχθούμε από την κυβέρνηση τη μη τήρηση της δέσμευσης της – ή τη χειραγώγηση μας με σαθρές δικαιολογίες, οι οποίες δεν θα ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.

(γ)  Τη μη ιδιωτικοποίηση των κοινωφελών, των κερδοφόρων, καθώς επίσης των στρατηγικών επιχειρήσεων της Ελλάδας - όπως είχε επιβληθεί δικτατορικά στην προηγούμενη κυβέρνηση από την Τρόικα, στα πλαίσια του «ευρωπαϊκού monopoly» που διεξάγεται (άρθρο).

Ειδικά εδώ έχουμε την άποψη πως δεν θα υποχωρήσει εύκολα ούτε η πρωσική ηγεσία της Γερμανίας, ούτε το αμερικανικό ΔΝΤ – ενώ ελπίζουμε να μην συμβιβαστεί η κυβέρνηση, επιχειρώντας να μας τις προβάλλει ως δήθεν απαραίτητες. Σε κάθε περίπτωση, η αποκρατικοποίηση των συγκεκριμένων επιχειρήσεων θα ήταν έγκλημα για την Ελλάδα – το οποίο θα μπορούσε να θεωρηθεί ακόμη και ως μία πράξη εσχάτης προδοσίας.

Όσον αφορά την υπόλοιπη δημόσια περιουσία, προφανώς πρέπει και μπορεί να ιδιωτικοποιηθεί. Όπως πολύ σωστά όμως είπε προεκλογικά η κυβέρνηση, όχι άμεσα, επειδή οι τιμές των παγίων περιουσιακών στοιχείων έχουν καταρρεύσει λόγω της κρίσης - οπότε δεν θα επρόκειτο για πώληση, αλλά για ξεπούλημα.

(δ) Την εύρεση βιώσιμων λύσεων για το ιδιωτικό χρέος – όπου δεν θα περιμέναμε να τηρήσει τις υποσχέσεις της για «σεισάχθεια», αφού δεν διαθέτει τα απαιτούμενα κεφάλαια. Κάτι τέτοιο άλλωστε θα προκαλούσε είτε τη χρεοκοπία του τραπεζικού μας συστήματος, οπότε την πτώχευση της χώρας, είτε την επιβολή νέων φόρων για να διασωθούν οι τράπεζες – οπότε θα ήταν «δώρο άδωρο».

Περιμένουμε όμως τη μεγάλη επιμήκυνση των δόσεων αποπληρωμής, με επιτόκια χαμηλότερα από τον πληθωρισμό. Εν ανάγκη αρνητικά, όπως η Δανία, εάν συνεχιστεί ο αποπληθωρισμός – έτσι ώστε να μην αυξάνονται τα χρέη, οδηγώντας τους Έλληνες στην απόγνωση.

(ε)  Τους ισοσκελισμένους δημοσιονομικούς προϋπολογισμούς – όχι μόνο τους πρωτογενείς δηλαδή (προ τόκων), αλλά τους κανονικούς. Η Ελλάδα δεν πρέπει σε καμία περίπτωση πια να ξοδεύει περισσότερα από όσα εισπράττει - αφού θα ήταν ανέντιμο τόσο απέναντι στους εταίρους ή/και δανειστές της, όσο και στους ίδιους τους Έλληνες, καθώς επίσης στις επόμενες γενιές.

Άλλωστε, αυτό ακριβώς μας οδήγησε στη χρεοκοπία, μετατρέποντας μας σε σκλάβους χρέους (άρθρο) – ενώ μας εγκλώβισε στο ευρώ και στα μνημόνια, οδηγώντας εκατομμύρια Πολίτες στην εξαθλίωση και χιλιάδες στην αυτοκτονία.

Με δεδομένο τώρα το ότι, η γερμανική πλέον Ευρωζώνη πιθανότατα θα διαλυθεί, εάν δεν ενωθεί πολιτικά και δημοσιονομικά ή εάν η Γερμανία επιμένει να ζει εις βάρος όλων των «εταίρων» της, είναι απαραίτητη η προετοιμασία της Ελλάδας για ένα τέτοιο ενδεχόμενο – ενώ ίσως υποχρεωθεί είτε σε μεμονωμένη έξοδο της, είτε σε διπλό νόμισμα, εάν διακοπεί η παροχή ρευστότητας από την ΕΚΤ προς τις τράπεζες της.

ΣημείωσηΕκτός αυτού, η αναβολή των πληρωμών των τοκοχρεολυσίων είναι το μοναδικό διαπραγματευτικό χαρτί της σημερινής κυβέρνησης, εάν θέλει κανείς να είναι ρεαλιστής, όσον αφορά τη διαγραφή χρέους – οπότε οφείλει να υπάρχει ένα ανάλογο σχέδιο Β, χωρίς το οποίο η διαπραγμάτευση με τη Γερμανία είναι ουτοπική.

Ολοκληρώνοντας, όλα τα υπόλοιπα, όπως ο σταδιακός περιορισμός της ανεργίας, η αναβίωση του παραγωγικού μας ιστού, η δημιουργία πλούτου στη χώρα, η διενέργεια κερδοφόρων επενδύσεων, η φορολογική συνείδηση κοκ., δεν αφορούν μόνο την κυβέρνηση, αλλά όλους εμάς τους Πολίτες – αφού δεν είναι δυνατόν να περιμένουμε από την Πολιτική την επίλυση των συγκεκριμένων προβλημάτων μας, παραμένοντας ουδέτεροι θεατές και απαιτώντας θαύματα εκ μέρους της.

Στα πλαίσια αυτά, η ευθύνη της κυβέρνησης είναι η εύρεση λύσεων για τη χρηματοδότηση της ανάπτυξης, ενδεχομένως με τη βοήθεια ενός Marshall Plan – το οποίο δεν είναι απαραίτητο να προέλθει μόνο από την Ευρώπη ή από τις Η.Π.Α. Επίσης, η δημιουργία ενός ορθολογικού επιχειρηματικού και φορολογικού πλαισίου που θα επιτρέπει τη δραστηριοποίηση όλων των Ελλήνων – ειδικά των νέων.

.

Η πέμπτη φάλαγγα

Είναι γνωστό πως ένα κράτος δεν κινδυνεύει μόνο από τους εξωτερικούς εχθρούς του, εάν θεωρήσουμε ως τέτοιους τη Γερμανία και το ΔΝΤ αλλά, επίσης, από τους «αντιφρονούντες» στο εσωτερικό του – εν προκειμένω από την αξιωματική αντιπολίτευση σήμερα, η οποία φαίνεται πως χαίρεται να προβλέπει την «κυβίστηση» της κυβέρνησης, επαινώντας δυστυχώς, αν και έμμεσα, αυτούς που επιμένουν στη συνέχιση της εγκληματικής πολιτικής της Τρόικας.

Δεν είναι βέβαια μόνο η αξιωματική αντιπολίτευση, αλλά και ορισμένα ΜΜΕ, τα οποία είτε είχαν ταθεί από την αρχή υπέρ των μνημονίων, είτε είναι φιλικά προσκείμενα προς τα κόμματα που σήμερα δεν κυβερνούν. Ουσιαστικά λοιπόν συνεργάζονται με τους εχθρούς της Ελλάδας, χωρίς να συνειδητοποιούν ότι, χρησιμοποιούνται από αυτούς – στα πλαίσια του γνωστού μας «διαίρει και βασίλευε».

Πρόκειται επομένως για μία «πέμπτη φάλαγγα», με τη φράση να δηλώνει την προπαγάνδα προς όφελος του εχθρού (πηγή) – κάτι που δεν πρέπει να επιτρέψουμε όλοι εμείς οι Έλληνες, αφού θα εμποδίσει το έργο της κυβέρνησης, ενώ ασφαλώς θα διευκολύνει τόσο τη Γερμανία, όσο και το ΔΝΤ, να επιβάλλουν τους δικούς τους όρους.

Φυσικά θα μας οδηγούσε ξανά σε μία χρεοκοπία, η οποία θα ήταν κατά πολύ χειρότερη από τη σημερινή – ενώ θα λεηλατούταν τόσο η δημόσια, όσο και η ιδιωτική μας περιουσία, με αποτέλεσμα να «καούν» όλες οι ελπίδες μας για το μέλλον.

 

Η κυβερνητική ομάδα

ΡήξηΔυστυχώς η κυβέρνηση δεν έχει απέναντι της μόνο την πέμπτη φάλαγγα, αλλά και μία έκτη – η οποία ευρίσκεται στο εσωτερικό της. Φυσικά δεν πρόκειται για την «αριστερή πλατφόρμα», ούτε για το συνεργαζόμενο μαζί της κόμμα – παρά το ότι το τελευταίο αποτελεί προφανώς κίνδυνο για τη διατήρηση της στην εξουσία, επειδή η ίδια διαθέτει μόλις 149 βουλευτές.

Η ομάδα αυτή αποτελείται από εκείνα τα κυβερνητικά κυρίως στελέχη της, τα οποία είτε δεν πιστεύουν στην εφαρμογή του προγράμματος της, είτε δεν είναι ικανά να το επιτύχουν - μη έχοντας τις απαιτούμενες γνώσεις και εμπειρίες.

Για παράδειγμα, όταν ο πραγματικά συμπαθέστατος υπουργός οικονομικών, ο οποίος άδικα κατακρίνεται για τη συμπεριφορά και το ντύσιμο του, παρακαλάει κυριολεκτικά το Γερμανό ομόλογο του ζητώντας χρόνο, όπου χρόνος σημαίνει χρήμα που δεν έχει στη διάθεση του, «εμβολίζει» κυριολεκτικά τις δεσμεύσεις της κυβέρνησης – πόσο μάλλον όταν συμφωνεί μαζί του, λέγοντας πως εγκρίνει το 60-70% του προγράμματος της Τρόικας!

Προφανώς δεν νομίζουμε ότι το έπραξε σκόπιμα, αλλά αυτό δεν κάνει το τεράστιο λάθος του μικρότερο – αφού θα έπρεπε να γνωρίζει πως, όταν φοβηθείς συναντώντας ένα άγριο σκυλί και το δείξεις, θα σε κατακρεουργήσει. Ο Έλληνας υπουργός είναι βέβαια ακαδημαϊκός ακόμη και συμπεριφέρεται ακαδημαϊκά – καλούμενος να αποδείξει στην πράξη εάν είναι εφαρμόσιμα όλα όσα έλεγε προηγουμένως, αρκετά από τα οποία έχουμε υποστηρίξει εμείς πολύ πριν ο ίδιος τα υιοθετήσει.

Εν τούτοις, απέναντι σε έναν Γερμανό που μάλλον δεν είναι φιλέλληνας και δημοκράτης, δεν μπορεί να διαπραγματεύεται κανείς με αυτόν τον τρόπο, εάν θέλει να έχει κάποιες πιθανότητες επιτυχίας. Εκτός αυτού, δεν αλλάζει τόσο εύκολα τις θέσεις του, τις οποίες έχει θεωρητικά συμφωνήσει με τον πρωθυπουργό - ενώ φυσικά απαγορεύεται να παρακαλάει για «δάνειο-γέφυρα» έως τα τέλη Μαΐου, όταν ο ίδιος αρνήθηκε (σωστά) τη δόση που οφειλόταν στην Ελλάδα.

Με τον τρόπο αυτό έδωσε την ευκαιρία στο Γερμανό να αρνηθεί, υποδεικνύοντας του την εφαρμογή των συμφωνηθέντων – ενώ αποκάλυψε την αδυναμία της Ελλάδας να κάνει πράξη τις κυβερνητικές εξαγγελίες, με άδεια ταμεία. Σε κάθε περίπτωση ο υπουργός οικονομικών της χώρας μας, συνειδητά ή μη, έδωσε ένα δείγμα του μεγέθους της υπόκλισης της Ελλάδας, απέναντι στη Γερμανία - τοποθετώντας την στο 60-70% της προηγούμενης κυβέρνησης (άρθρο).

Ανέφερε λοιπόν ουσιαστικά πως η χώρα μας είναι πρόθυμη να τηρήσει το μεγαλύτερο μέρος των μνημονικών δεσμεύσεων, αντικαθιστώντας τις υπόλοιπες με νέες δικές της – έτσι ώστε να διατηρήσει το «πρόσωπο» της, παρά την υποταγή της στους Γερμανούς. Εμείς έχουμε την ελπίδα βέβαια πως δεν πρόκειται για την επίσημη θέση της κυβέρνησης, η οποία ασφαλώς γνωρίζει πως, εάν σκύψεις μία φορά το κεφάλι στην πρωσική κυβέρνηση της Γερμανίας, δεν θα υπάρχει μετά σταματημός.

.

Επίλογος

Κόσμος,-χρεοκοπία-–-η-συνολική-διάρκεια-μεταξύ-ορισμένων-ισχυρών-χωρών-σε-κατάσταση-χρεοκοπίαςΗ Γερμανία, η οποία προσπαθεί να μας προβάλλει ως ενόχους για τη χρεοκοπία της χώρας μας, ενώ μας αρνείται μία διαγραφή που προσφέρθηκε στην ίδια το 1953, παρά το ότι είχε «αιματοκυλίσει» ολόκληρη την Ευρώπη, ξεχνάει πως χρεοκόπησε τέσσερις φορές στην πρόσφατη ιστορία της - παραμένοντας σε κατάσταση αδυναμίας εξυπηρέτησης των υποχρεώσεων της στο 13% των ετών από το 1800 μέχρι σήμερα (πάνω από 26 χρόνια, γράφημα).

Περαιτέρω, με δεδομένη την κατακόρυφη αύξηση των συνολικών χρεών στον πλανήτη (άρθρο), το πρόβλημα της Ευρώπης δεν είναι φυσικά η Ελλάδα – όπως επίσης ισχυρίζεται η Γερμανία, εκμεταλλευόμενη τις αδυναμίες της πολιτικής μας ηγεσίας, τα τελευταία χρόνια. Το πρόβλημα είναι κατά πολύ μεγαλύτερο, ενώ απλά κρύβεται πίσω από την Ελλάδα – η οποία τοποθετείται κάθε φορά σκόπιμα στο προσκήνιο.

Αργά ή γρήγορα όμως, το γεγονός της τεράστιας υπερχρέωσης του πλανήτη θα βγει στην επιφάνεια, σε όλο το τρομακτικό μέγεθος του – οδηγώντας πολλές χώρες στη χρεοκοπία,καθώς επίσης το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα στα όρια του. Το ενδεχόμενο αυτό είναι ένας ακόμη λόγος, για να παραμείνει σταθερή η κυβέρνηση στη διαγραφή χρέους – χωρίς την οποία είναι αδύνατη η έξοδος της Ελλάδας από την κρίση, πόσο μάλλον η αντιμετώπιση του κραχ που φαίνεται ήδη «δια γυμνού οφθαλμού» στον ορίζοντα.

Είναι υποχρεωμένη λοιπόν να ρισκάρει τη ρήξη, αφού η μοναδική εναλλακτική λύση που προσφέρεται στην Ελλάδα είναι ο αργός θάνατος – μία ρήξη που ασφαλώς θα ήταν εξαιρετικά επώδυνη για την πατρίδα μας, καθώς επίσης για όλους εμάς, αλλά η μοναδική δυνατότητα για να αποφευχθεί η οριστική καταδίκη μας σε ένα άβουλο, λεηλατημένο και εξαθλιωμένο προτεκτοράτο της Γερμανίας ή/και του ΔΝΤ.

Ολοκληρώνοντας, η Ελλάδα έχει επί πλέον το ηθικό έρεισμα να απαιτήσει όλα τα παραπάνω, αφού έχει υποβληθεί σε μία αιματηρή εγχείρηση που διήρκεσε πέντε ολόκληρα χρόνια, χωρίς να διαμαρτυρηθεί κανένας – επειδή όλοι γνώριζαν τις δικές τους ευθύνες. Η εγχείρηση όμως απέτυχε με ευθύνη των χειρουργών, ο ασθενής βρίσκεται σε κώμα, ενώ ακόμη και ο «δόκτορας του σοκ» αναγνωρίζει το δικαίωμα της Ελλάδας στη διαγραφή του χρέους – γεγονός που σημαίνει πως είναι υποχρεωμένοι οι δανειστές της να το καταλάβουν, ιδίως δε οι Πολίτες των χωρών τους.

.

Black-StripΠΗΓΗ: analyst.gr

Ο κ. Βασίλης Βιλιάρδος είναι  πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου – όπου και δραστηριοποιήθηκε επαγγελματικά για αρκετά χρόνια, με ιδιόκτητες επιχειρήσεις.Έχει γράψει το βιβλίο “Υπέρβαση Εξουσίας”,ενώ έχει  εκδώσει τρία βιβλία αναφορικά με την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση, με τον  τίτλο “Η κρίση των κρίσεων”.

Σύνδεσμος: http://www.analyst.gr/2015/02/07/riksi-i-argos-thanatos/